Het Gat van Wormer: een uitvloeisel van De Bende van 30!

Begin 2009 maakte het PPG Paletkwartet, een theatergroep uit Wormer, een korte voorstelling binnen De Bende van 30. De groep was gefascineerd geraakt door Het Gat van Wormer. Een gebeurtenis uit de jaren 50 die voor veel mensen nog steeds tot de verbeelding spreekt.

PPG zag de voorstelling voor De Bende van 30 als een vingeroefening voor een veel grootser project midden in hun eigen dorp. Boven op Het Gat.
Die grote voorstelling is er gekomen.
Gemaakt door spelers, muzikanten en met de inzet van veel mensen uit het dorp.
Hiernaast een impressie d.m.v. foto’s en de verhalen van twee deelnemers: Aafke Minkes (speelster bij PPG) en Paul van der Velde (muzikant van de band Caramba).

Wat had/kreeg je met het thema?

Aafke: “In het begin kon ik me bij De Bende van 30 nog niets voorstellen. Maar als PPGers waren we er al snel uit wat voor speciale gebeurtenis als project gebruikt kon worden: het Gat van Wormer. In het verleden had onze regisseur Richard Kok al eens laten weten hier iets mee te willen doen. De vraag van De Kunst kwam dus als geroepen. We hebben toen een eenakter gemaakt van 30 minuten die we hebben gespeeld in Hoorn en in Zaandam op het festival.”

Paul: “Persoonlijk spraken me een aantal zaken aan. Muziektheater vind ik altijd een uitdaging omdat er zoveel disciplines worden samengesmeed. Locatietheater is nog een stap verder en daardoor onweerstaanbaar.
In dit geval wekte ook het thema, Het Gat van Wormer, mijn belangstelling.
Ik woon sinds mijn vroegste jeugd in Wormer, dat heeft er ongetwijfeld mee te maken.
Maar eerlijk gezegd is de historie van ‘het Gat’ voor mij een schim uit het verleden. De ontdekking van ‘het Gat’ was voor mijn tijd, dus ik heb er geen directe herinnering aan.
Die schim duikt echter telkens weer op. ‘Het Gat’ leeft nog zeker in Wormer, hetzij als een fenomeen, hetzij als iets wat als onzinnigheid van vroeger wordt ervaren.
En wat stelde het nu helemaal voor? En wat kan je met zo’n gegeven?
En juist daardoor vond ik het fascinerend dat er theater over gemaakt werd.
Van Richard Kok’s invalshoek: “wat richt een dergelijke ingrijpende gebeurtenis aan in een kleine dorpsgemeenschap”, zag ik de humor wel in.”

“En zo is het dan ook uitgepakt: absurdistisch muziektheater, op het bewuste weiland, zonder een werkelijk gat (en waarom ook wel eigenlijk), in een onbetekenend dorp, met voorstellingen, een welwillend publiek en een prachtige zonsondergang.”

Wat maakte deze voorstelling bijzonder? Voor jou? Voor het publiek?

Aafke: “Dat het gebaseerd is op een ware gebeurtenis, ruim 50 jaar geleden.
En dat het voor een hoop mensen nog steeds iets bijzonders is {was}, het blijft nog steeds een mysterie. De bewoners uit Wormer waren over het algemeen erg positief ingesteld en velen wilden dan ook graag hun steentje bijdragen.
Wij als PPGers waren blij om met Richard te mogen samenwerken, het resultaat mocht gezien worden, we hebben met zijn allen iets moois laten zien.
Tevens wil ik even iets kwijt over Caramba, de muzikanten, we zijn heel blij dat we met zo`n select gezelschap hebben mogen samenwerken, fantastisch gespeeld hebben ze.”

"En voor mij, ach het was een fijne rol om te spelen. Toneel spelen is zo ontzettend gaaf om te doen, je doet het met hart en ziel.”

"En het publiek, gezien de vele positieve reacties, heeft een paar mooie voorstellingen gezien en daar bijzonder van genoten. Ook het weer was fantastisch.”

Paul: “Voor mij was het allereerst bijzonder om muziek van de Kift te spelen. Deze band volg ik al enkele jaren met groeiende bewondering en ik had werkelijk niet gedacht ooit nog eens in de gelegenheid te komen om muziek van de Kift live uit te voeren.
En dan natuurlijk de hele opzet, een scene op een kerkhof, marcheren over de Dorpsstraat en met de ondergaande zon vol in het gezicht deel uit maken van het hele spektakel op het weiland. Inclusief de dagelijkse onvolkomenheden en improvisaties. Kortom al die aspecten die locatietheater zo leuk maken.
Een andere bijkomstigheid waren de repetities. Omdat ik op een soortgelijke locatie woon, een paar honderd meter ten oosten van het legendarische weiland, vonden meerdere repetities bij ons op het erf plaats. Hierdoor ontstond dan ook al vrij snel een band met de acteurs en de organisatie om het hele gebeuren heen.
Dit heeft zeker invloed gehad op de betrokkenheid die ik met deze uitvoering heb gekregen.”

“Bezoekers die ik sprak de laatste weken waren zonder uitzondering enthousiast. De wisselende locaties, het gegeven, de streekgebondenheid, de uitwerking, de scènes versus de muziek en de relativerende humor van het stuk waren wel de essentie van de reacties die ik kreeg.”